Darbeci generaller ve Şikeci fenerlilerin ortak yönü ne?

Başlıktaki sorunun cevabı sanki Fenerbahçe Orduevi gibi geliyor ama o kadar çabuk söylemeyeyim.
Yargıya intikal etmis bir konu hakkında da konuşmama ilkem yok. Baştan söyleyeyim.
Açıkçası bu klişeyi de “çetrefilli konularda beyanat vermekten kaçmanın kolay yolu” olarak değerlendiriyorum. Madem ki oy kaybına uğrayacak bir partim yok, rahatça yazayım. (Her şey senin için, ey Okur!)
Fenerbahçe’deki şike skandalı hepinizin malumu. Bu yazıda federasyonun yaptığı “ikinci kademe şike” ile ilgilenmeyeceğim. Nasıl olup da A.Y.(şüphelilerin ismini böyle yazmak adettendir) gibi bir kurtun enselendiğinden bahsedeceğim. Bunun için çok değil birkaç sene geriye, Ergenekon davalarının başlayıp, asker tutuklamalarının yapıldığı günlere bakalım ve bu ikilinin ortak yönlerini bulalım.
Darbeler, zulumler, faili meçhuller üretegelen kurum, alışkanlıklarını(bu kelimeye bir mim koyalım) devam ettirmiş; kurdurduğu illegal yapılanmayla Danıştay cinayeti gibi bildik(6-7 eylül, sivas, müslüm gündüz…) kumpaslar üreterek “gerici” hükümeti devirmenin yollarını arıyordu. Öte yandan e-muhtıra ile gelen erken seçim ve seçimden %47′lik zaferle çıkan AKP, anayasayı değiştirmeyi başaramasa da; derin devletin kökü, İT’den beri gelen statükonun kalesini AB uyum yasaları vasıtasıyla silkeliyordu.
Bu dönemde başlayan Ergenekon ve daha sonra Balyoz gibi davalar ise darbeci generallearin kendini Silivri’de bulmasıyla son buldu. Peki ama ne olmuştu da 10 yılda bir darbe yapmayı “adiyattan bir olay” sayan muktedir generallerimiz bu duruma düşmüşlerdi? Daha 1980′de K.E. başarılı bir darbe yapmış ve 30 yıl sefasını surmüştü. Gerekirse darbe yaparak, halk için halka rağmen rejimi korumak bu ordunun görevi değil miydi?
Evet, malesef diyemiyorum, fenerbahçeli şikecileri yakan ateşle darbeci generallerimizi yakan aynıdır. Geçmişin kötü, hukuksuz, sorumsuz “alışkanlıkları” devam edegelmiş ve ülkenin normalleştiği, dokunulmayanlara dokunulduğu dönemde duvara toslamıştır.

Haaa, sadece fenerin şikeci olmadığını da biliyoruz. Trabzon istemiş becerememiş ya da parası çıkışmamış, beşiktaş kupada yapmış bu işi. Önceki yıllara bakarsak alenen şike yapılan dönemler de oldu. Benim yaşımdakilerin unutamadığı 8-0′lık Ankaragücü-Galatasaray maçı var. GS’ın ancak böyle bir farkla şampiyon olabileceği bir maçtı ve Ankaragücü kaleci Zalad’ın yediği “muhteşem” golleri herkes hatırlar. Bir de sezon sonunda ligde kalmayı garantileyince maç satmaya başlayan takımlar vardı. Eski Bursa, Eskişehir bunlara örnek.

Satırarası olarak da, futbolun nasıl bir afyon olduğunu ifade etmek gerekiyor. Kitleleri kötü yönetimlere, sosyal adaletsizliğe, ekonomik sıkıntılara isyan etmekten alıkoyan bir fenomen. En iyisi işin bu kısmını Rasim Özdeneren’den okuyun: http://yenisafak.com.tr/Yazarlar/?t=14.07.2011&y=RasimOzdenoren
Belki çok benzer değil ama MHP’nin kasetçi yöneticileri de aynı alışkanlıkların kurbanı. “Herkes yapıyor” düşüncesi, yaptıklarımızdan hesap sorulacağına dair uyanan vicdani dürtüyü bastırıyor galiba.
“Dokunulamayanlara dokunma” dönemine geçmemizde en kilit adımın yargıyı diktadan kurtaran Referandum olduğunu düşünüyorum. Bir adım ötesi de sivil anayasa olmalı ve bir asırdır ülkenin önünü tıkayan sorunları aşıp, her kesime daha çok özgürlük getirmelidir.
Bu sayede hastalıklı alışkanlıklarımızdan kurtulup, temiz bir topluma kavuşabiliriz.

Selamlar,
Hayri ÖZTURAN
14/Temmuz/2011, Bursa
hayriozturan@gmail.com

http://twitter.com/hayriozturan